മനുഷ്യൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ എപ്പോഴാണ് ജനിക്കുന്നത്?

നമ്മൾ ജനിക്കുന്നത് ശരീരമായിട്ടാണ്.

പക്ഷേ…

അപ്പോൾ ശരിക്കും നമ്മൾ ജനിക്കുന്നുണ്ടോ?

അല്ലെങ്കിൽ, ശ്വാസം തുടങ്ങുന്നതിനെ മാത്രമാണോ നമ്മൾ ജനനം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്?.അല്ല !

ഒരുപക്ഷേ, മനുഷ്യൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ ജനിക്കുന്നത് മറ്റൊരു നിമിഷത്തിലാണ്.

സ്വന്തം ജീവിതത്തെ ആദ്യമായി ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന നിമിഷത്തിൽ.

താൻ ചെയ്ത തെറ്റുകൾക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോകാതെ അവയെ നേരിടുന്ന നിമിഷത്തിൽ.

“ഞാൻ ഇതുവരെ ജീവിച്ചത് ശരിയായിരുന്നോ?” എന്ന് സ്വന്തം മനസ്സിനോട് ചോദിക്കുന്ന നിമിഷത്തിൽ.

ആ നിമിഷമാണ് മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ ജനനം.

ലിയോ ടോൾസ്റ്റോയ് തന്റെ അവസാനത്തെ മഹാനോവലായ Resurrection-ൽ അന്വേഷിക്കുന്നത് ഈ ജനനത്തെയാണ്.

ഇത് ഒരു പ്രണയകഥയല്ല.

ഒരു കോടതി നാടകവുമല്ല.

ഒരു കുറ്റാന്വേഷണ നോവലുമല്ല.

ഇത് ഒരു മനുഷ്യന്റെ മനസ്സാക്ഷി ഉണരുന്ന നിമിഷത്തിന്റെ കഥയാണ്.

ടോൾസ്റ്റോയ് എന്തുകൊണ്ടാണ് ഈ നോവലിന് “Resurrection” — “പുനരുത്ഥാനം” എന്ന പേര് നൽകിയത്?

ഇവിടെ മരിച്ച ശരീരമൊന്നും ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുന്നില്ല.

ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുന്നത് ഒരു മനസ്സാണ്.

ഉണരുന്നത് ഒരു മനസ്സാക്ഷിയാണ്.

ഒരുപക്ഷേ, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ അത്ഭുതം മരിച്ച ഒരാൾ ജീവിക്കുന്നതല്ല.

ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരാൾ ആദ്യമായി യഥാർത്ഥത്തിൽ ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതാണ്.

War and Peace-ൽ ടോൾസ്റ്റോയ് ചരിത്രത്തെയാണ് അന്വേഷിച്ചത്.

Anna Karenina-യിൽ മനുഷ്യഹൃദയത്തിന്റെ സങ്കീർണ്ണതയെയാണ് അന്വേഷിച്ചത്.

പക്ഷേ Resurrection-ൽ അദ്ദേഹം അതിലും ആഴമുള്ള ഒരു ചോദ്യത്തിലേക്കാണ് ഇറങ്ങുന്നത്.

ഒരു മനുഷ്യന് ശരിക്കും മാറാൻ കഴിയുമോ?

ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരമാണ് ഈ നോവൽ.

ടോൾസ്റ്റോയ് ഈ നോവൽ എഴുതുമ്പോൾ അദ്ദേഹം War and Peace അല്ലെങ്കിൽ Anna Karenina എഴുതിയ കാലത്തെ ടോൾസ്റ്റോയ് ആയിരുന്നില്ല.

അദ്ദേഹം ഇതിനകം തന്നെ തന്റെ ജീവിതത്തിലെ വലിയ ആത്മീയ പ്രതിസന്ധിയിലൂടെ കടന്നുപോയിരുന്നു. A Confession എഴുതിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. സമ്പത്തും പ്രശസ്തിയും സാഹിത്യവിജയവും മനുഷ്യനെ രക്ഷിക്കില്ല എന്ന നിഗമനത്തിലേക്ക് അദ്ദേഹം എത്തിയിരുന്നു.

അതിനുശേഷമാണ് Resurrection എഴുതുന്നത് (1899).

ഈ നോവൽ എഴുതാൻ ഒരു യഥാർത്ഥ സംഭവവും പ്രചോദനമായി. ഒരു ജൂറി അംഗമായിരുന്ന ഒരു പ്രഭു, താൻ മുമ്പ് ചൂഷണം ചെയ്ത ഒരു സ്ത്രീയെ കോടതിയിൽ പ്രതിയായി കണ്ട സംഭവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു കഥ ടോൾസ്റ്റോയ് കേട്ടിരുന്നു. ആ സംഭവം അദ്ദേഹത്തെ ആഴത്തിൽ സ്വാധീനിച്ചു. എന്നാൽ ടോൾസ്റ്റോയ് അതിനെ ഒരു വ്യക്തിയുടെ കഥയായി മാത്രമല്ല, ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ രോഗലക്ഷണമായി വികസിപ്പിച്ചു.

പക്ഷേ ബൗദ്ധികമായി നോക്കുമ്പോൾ, ഈ നോവൽ എന്തിനെയാണ് സ്പർശിക്കുന്നത്?

എനിക്ക് തോന്നുന്നത്, നാല് വലിയ കാര്യങ്ങളെയാണ്:

കുറ്റം – കുറ്റം വ്യക്തിയുടേതാണോ, അതോ സാമൂഹിക ഘടനയുടേതുമാണോ?

നീതി – കോടതി നീതി നൽകുന്നുണ്ടോ, അതോ നിയമം മാത്രം നടപ്പാക്കുന്നുണ്ടോ?

മനസ്സാക്ഷി – മനുഷ്യനെ യഥാർത്ഥത്തിൽ മാറ്റുന്നത് ശിക്ഷയാണോ, അതോ ഉള്ളിലെ ഉണർവാണോ?

മോചനം – മോചനം മറ്റൊരാൾ നൽകുന്നതാണോ, അതോ ഓരോ മനുഷ്യനും ഉള്ളിൽ നിന്ന് കണ്ടെത്തേണ്ടതാണോ?

ഈ നോവലിനെ ചില നിരൂപകർ ആധുനിക നാഗരികതയുടെ ധാർമ്മിക പ്രതിസന്ധിയുടെ നോവൽ എന്നു പറയുന്നുണ്ട്. ഒരു കോടതിമുറിയിൽ തുടങ്ങി, ഒരു മനുഷ്യന്റെ ആത്മാവിൽ അവസാനിക്കുന്ന നോവൽ

അത് പറയുന്ന കഥയല്ല.

ആ കഥയുടെ അടിയിലൂടെ ഒഴുകുന്ന അദൃശ്യധാരയാണ് നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കി തരുന്നത്.

Resurrection

പുറമേ നിന്ന് നോക്കിയാൽ  വളരെ ലളിതമായ ഒരു കഥയാണ്.

ഒരു കോടതി.

ഒരു വിചാരണ.

ഒരു പ്രതി.

ഒരു ജൂറി അംഗം.

പക്ഷേ, ടോൾസ്റ്റോയ് ഒരു കോടതിക്കഥ എഴുതുന്നില്ല.

കോടതിയെ ഒരു പ്രതീകമാക്കുകയാണ്.

കാരണം യഥാർത്ഥ വിചാരണ നടക്കുന്നത് കോടതിയിലല്ല.

ഒരു മനുഷ്യന്റെ മനസ്സാക്ഷിയിലാണ്.

ദിമിത്രി നെഖ്ല്യൂദോവ് ഒരു ജൂറി അംഗമായി കോടതിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, പ്രതികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഒരിക്കൽ താൻ സ്നേഹിക്കുകയും പിന്നീട് ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്ത കത്യുഷ മസ്ലോവയെ കാണുന്നു.

ആ നിമിഷം മുതൽ കഥ പുറത്തല്ല നടക്കുന്നത്.

അവന്റെ ഉള്ളിലാണ്.

അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഈ നോവലിന്റെ യഥാർത്ഥ സംഘർഷം നിയമവും കുറ്റവും തമ്മിലല്ല.

ഭൂതകാലവും മനസ്സാക്ഷിയും തമ്മിലാണ്.

ഇവിടെയാണ് ടോൾസ്റ്റോയുടെ അസാധാരണമായ കല.

അദ്ദേഹം ഒരു മനുഷ്യനെ മാത്രം വിചാരണ ചെയ്യുന്നില്ല.

ഒരു സമൂഹത്തെ വിചാരണ ചെയ്യുന്നു.

അധികാരത്തെ വിചാരണ ചെയ്യുന്നു.

നീതിന്യായവ്യവസ്ഥയെ വിചാരണ ചെയ്യുന്നു.

സഭയെയും ആചാരങ്ങളെയും വിചാരണ ചെയ്യുന്നു.

അതിലുപരി—

സ്വയം നല്ലവനാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന മനുഷ്യനെയും വിചാരണ ചെയ്യുന്നു.

ഈ നോവലിന്റെ ആഴം അതിന്റെ സംഭവങ്ങളിൽ അല്ല.

അതിന്റെ ചോദ്യങ്ങളിലാണ്.

ഒരു തെറ്റ് ഒരാളുടേതു മാത്രമാണോ?

അല്ലെങ്കിൽ, ഒരു മനുഷ്യനെ തെറ്റിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്ന സമൂഹത്തിനും അതിൽ പങ്കുണ്ടോ?

നീതി എന്നത് ശിക്ഷയാണോ?

അതോ, മനുഷ്യനെ മാറ്റാൻ സഹായിക്കുന്ന ഒരു വഴിയാണോ?

ടോൾസ്റ്റോയ് ഉത്തരങ്ങൾ നൽകുന്നില്ല.

പകരം, ഓരോ വായനക്കാരനെയും സ്വന്തം മനസ്സാക്ഷിയുടെ മുമ്പിൽ നിർത്തുന്നു.

അതുകൊണ്ടാണ് Resurrection വായിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ നമുക്ക് കഥയെക്കാൾ കൂടുതൽ ഓർമ്മയിൽ നിൽക്കുന്നത് ഒരു ചോദ്യമാണ്.

“ഞാൻ ഒരിക്കലെങ്കിലും എന്റെ സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ പ്രതിക്കൂട്ടിൽ നിന്നിട്ടുണ്ടോ?” Resurrection ഒരു നോവൽ മാത്രമല്ല.

ഓരോ മനുഷ്യനും സ്വന്തം ആത്മാവിൽ ഒരിക്കൽ എങ്കിലും കേൾക്കേണ്ട ഒരു വിചാരണയാണ്

ഒരു കോടതി വിചാരണയെ ആസ്പദമാക്കി ആയിരക്കണക്കിന് നോവലുകൾ എഴുതപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.

ഒരു പ്രണയകഥയെ ആസ്പദമാക്കി ലക്ഷക്കണക്കിന് നോവലുകൾ എഴുതപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.

ഒരു മനുഷ്യൻ ചെയ്ത തെറ്റിനെക്കുറിച്ചും എണ്ണമറ്റ കഥകളുണ്ട്.

പിന്നെ എന്തുകൊണ്ടാണ് Resurrection ഇന്നും ലോകസാഹിത്യത്തിലെ മഹത്തായ ക്ലാസിക്കുകളിൽ ഒന്നായി നിലകൊള്ളുന്നത്?

ഉത്തരം അതിന്റെ കഥയിലല്ല.

അതിന്റെ ബൗദ്ധിക ധൈര്യത്തിലാണ്.

ഈ നോവൽ ഒരു മനുഷ്യനെക്കുറിച്ചല്ല.

“മനുഷ്യൻ” എന്ന ആശയത്തെക്കുറിച്ചാണ്.

ടോൾസ്റ്റോയ് ഇവിടെ ഒരു കുറ്റവാളിയെ അന്വേഷിക്കുന്നില്ല.

അദ്ദേഹം ഒരു കുറ്റത്തിന്റെ വേരുകളെ അന്വേഷിക്കുകയാണ്.

ഒരു വ്യക്തി തെറ്റ് ചെയ്യുമ്പോൾ കുറ്റം അയാളുടേത് മാത്രമാണോ?

അല്ലെങ്കിൽ, അയാളെ അങ്ങനെയാക്കിയ സമൂഹത്തിനും അതിൽ പങ്കുണ്ടോ?

ഇതാണ് ഈ നോവലിന്റെ ആദ്യത്തെ ബൗദ്ധിക ഉയരം.

രണ്ടാമത്തേത്—

ടോൾസ്റ്റോയ് നിയമത്തെക്കാൾ മനസ്സാക്ഷിയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു.

കോടതി ഒരാളെ ശിക്ഷിച്ചേക്കാം.

പക്ഷേ, മനസ്സാക്ഷിക്ക് മാത്രമേ ഒരാളെ മാറ്റാൻ കഴിയൂ.

ഈ ചിന്തയാണ് Resurrection-നെ ഒരു കോടതി നോവലിൽ നിന്ന് മനുഷ്യാത്മാവിന്റെ പഠനമാക്കി മാറ്റുന്നത്.

മൂന്നാമത്തെ ഉയരം—

ഈ നോവൽ വ്യക്തികളെ വിമർശിക്കുന്നില്ല.

മുഴുവൻ സംസ്കാരത്തെയാണ് ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത്.

നീതി.

മതം.

അധികാരം.

സമ്പത്ത്.

വർഗ്ഗവ്യവസ്ഥ.

ഇവയെല്ലാം ടോൾസ്റ്റോയ് ഒരു ശസ്ത്രക്രിയ വിദഗ്ധന്റെ കൃത്യതയോടെ പരിശോധിക്കുന്നു.

പക്ഷേ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യം ഇപ്പോഴും ഇതുതന്നെയാണ്:

ഒരു മനുഷ്യന് ശരിക്കും മാറാൻ കഴിയുമോ?

അതാണ് Resurrection ഇന്നും പ്രസക്തമാകാനുള്ള കാരണം.

ഇത് പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ റഷ്യയുടെ കഥയല്ല.

ഓരോ കാലത്തെയും ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും കഥയാണ്.

അതുകൊണ്ടാണ് ഈ നോവൽ ഒരു സാമൂഹിക വിമർശനം മാത്രമല്ല.

ഒരു ആത്മീയ അന്വേഷണവുമാണ്.

ഈ നോവലിലെ കേന്ദ്രകഥാപാത്രമായ നെഖ്ല്യൂദോവിനെ വായിക്കുമ്പോൾ

അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സാക്ഷിയുടെ ഉണർവിനെയാണ് വായിക്കുന്നത്.

കാരണം ടോൾസ്റ്റോയ് വിശ്വസിച്ചത്, മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വിപ്ലവം സമൂഹത്തിൽ അല്ല…

സ്വന്തം ഉള്ളിലാണ് ആരംഭിക്കുന്നത് എന്നാണ്

ജൂറി അംഗമായി ഇരിക്കുന്ന നെഖ്ല്യൂദോവ്.

പ്രതിക്കൂട്ടിൽ നിൽക്കുന്ന കത്യുഷ.

ഒരു നിമിഷം…

അവൻ തിരിച്ചറിയുന്നു.

ഒരിക്കൽ സ്നേഹിക്കുകയും പിന്നീട് ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്ത സ്ത്രീയാണ് ഇന്ന് തന്റെ മുന്നിൽ ഒരു കുറ്റവാളിയായി നിൽക്കുന്നത്.

ആ നിമിഷം മുതൽ അവന്റെ ജീവിതം മാറുന്നു.

അവൻ കത്യുഷയെ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.

അവളുടെ ശിക്ഷ കുറയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.

അവളുടെ പിന്നാലെ സൈബീരിയയിലേക്ക് പോകാൻ പോലും തയ്യാറാകുന്നു.

ഒരിക്കൽ താൻ തകർത്ത ഒരു ജീവിതം, എങ്ങനെയെങ്കിലും വീണ്ടും ചേർത്തുവെക്കാൻ അവൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

പക്ഷേ ടോൾസ്റ്റോയ് ഒരു വികാരനാടകത്തിന്റെ എഴുത്തുകാരനല്ല.

നെഖ്ല്യൂദോവിന്റെ പശ്ചാത്താപത്തിന് പ്രതിഫലമായി കത്യുഷയെ അദ്ദേഹത്തിന് തിരികെ നൽകുന്നില്ല.

കത്യുഷ പഴയ കത്യുഷയല്ല.

അവൾ സ്വന്തം അനുഭവങ്ങളിലൂടെ മാറിയ ഒരു മനുഷ്യ സ്ത്രീയാണ്.

അവൾ നെഖ്ല്യൂദോവിനോട് ക്ഷമിക്കുന്നു.

പക്ഷേ, അവന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരുന്നില്ല.

ഇവിടെയാണ് Resurrection ഒരു പ്രണയകഥയിൽ നിന്ന് മഹത്തായ സാഹിത്യമായി ഉയരുന്നത്.

ടോൾസ്റ്റോയ് പറയുന്നത്, പശ്ചാത്താപം ഭൂതകാലത്തെ മായ്ക്കില്ല.

പക്ഷേ അതിന് ഒരു മനുഷ്യനെ മാറ്റാൻ കഴിയും.

നെഖ്ല്യൂദോവിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വിജയം കത്യുഷയെ തിരിച്ചുകിട്ടുന്നതല്ല.

സ്വന്തം മനസ്സാക്ഷിയെ തിരിച്ചുകിട്ടുന്നതാണ്.

അതാണ് ഈ നോവലിന്റെ യഥാർത്ഥ പുനരുത്ഥാനം. ഈ നോവൽ

ഒരു ബന്ധത്തിന്റെ പുനരുജ്ജീവനമല്ല.

ഒരു മനുഷ്യന്റെ ആത്മാവിന്റെ പുനർജന്മമാണ്.

 Resurrection വായിച്ചു തീരുമ്പോൾ നമ്മുടെ മനസ്സിൽ അവശേഷിക്കുന്നത് ഒരു പ്രണയകഥയുടെ സങ്കടമല്ല.

ഒരു ചോദ്യമാണ്.

ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കൽ എങ്കിലും സ്വന്തം തെറ്റുകൾക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കാൻ നമുക്ക് ധൈര്യമുണ്ടായിട്ടുണ്ടോ?

ഒരുപക്ഷേ, ടോൾസ്റ്റോയ് പറയുന്ന പുനരുത്ഥാനം മരണത്തിനുശേഷം സംഭവിക്കുന്നതല്ല.

മനസ്സാക്ഷി ഉണരുന്ന നിമിഷത്തിൽ, ജീവിച്ചിരിക്കെ സംഭവിക്കുന്ന അത്ഭുതമാണ്.

അതുകൊണ്ടാണ് ഈ നോവൽ വായനയിൽ അവസാനിച്ചാലും

പക്ഷേ അതിന്റെ പ്രതിധ്വനി വായനക്കാരന്റെ ഉള്ളിൽ ആരംഭിക്കുന്നത്.

ഈ നോവലിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഉയരം എവിടെയാണ്?

കത്യുഷയുടെ ദുരന്തത്തിലാണോ?

നെഖ്ല്യൂദോവിന്റെ പശ്ചാത്താപത്തിലാണോ?

അല്ല.

ടോൾസ്റ്റോയ് ഈ നോവലിൽ ഒരു അത്ഭുതകരമായ കാര്യം ചെയ്യുന്നു.

അദ്ദേഹം ചോദിക്കുന്നത്:

“ആരാണ് കുറ്റവാളി?” എന്നല്ല.

“കുറ്റമില്ലാത്തവൻ ആരാണ്?” എന്നാണ്.

കത്യുഷ കുറ്റക്കാരിയാണോ?

അതെ.

പക്ഷേ അവളെ ആ നിലയിലേക്ക് തള്ളിവിട്ടത് ആരാണ്?

നെഖ്ല്യൂദോവ്?

സമൂഹം?

അധികാരം?

വർഗ്ഗവ്യവസ്ഥ?

നീതിന്യായവ്യവസ്ഥ?

അല്ലെങ്കിൽ ഇവയെല്ലാമോ?

അപ്പോൾ ടോൾസ്റ്റോയ് നമ്മുടെ നേരെ തിരിയുന്നു.

നിങ്ങൾ എത്ര മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തിൽ, അറിയാതെയെങ്കിലും, ഒരു പങ്ക് വഹിച്ചിട്ടുണ്ട്?

നമ്മുടെ ഓരോ തീരുമാനവും മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതത്തെ മാറ്റുന്നില്ലേ?

അപ്പോൾ, മറ്റൊരാളുടെ വീഴ്ചയിൽ നമുക്കും ഒരു ഉത്തരവാദിത്തമില്ലേ?

ഇവിടെയാണ് Resurrection ഒരു റഷ്യൻ നോവലല്ലാതാകുന്നത്.

അത് മനുഷ്യരാശിയുടെ ആത്മപരിശോധനയായി മാറുന്നു

അതുകൊണ്ടാണ് ടോൾസ്റ്റോയ് ലോകത്തിലെ മഹാനായ നോവലിസ്റ്റുമാരിൽ ഒരാളാകുന്നത്.

അദ്ദേഹം കഥ പറയുന്നില്ല.

വായനക്കാരനെ സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ സാക്ഷിക്കൂട്ടിൽ നിർത്തുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.